BİRAZ  İSYAN BİRAZ ENGEL TANIMAMAZLIK

    Melis Sıla BERBER msberber@kesanpostasi.com   Aylar geçti…Bu yazıyı kaleme almak için hazır olmayı çok bekledim hala hazır mıyım bilmiyorum.Ama onurlandırmam gereken ufak bi kahraman , yüreği kocaman bi adam var.Kısacası içimi kemirmesi biraz olsun hafiflesin diye yapmalıyım dedim ve başladım. Size bu yazıyı okuduğunuz zaman yapmaMAnız gereken  bi kaç şeyi yazmakla başlayayım önce;...

Yazar: Melis Sıla BERBER - Yazının Tarihi: 24 Nisan 2015 - Okunma Sayısı:2453 defa okundu.

1620621_10203230233226380_854865452_n

    Melis Sıla BERBER

msberber@kesanpostasi.com

 

Aylar geçti…Bu yazıyı kaleme almak için hazır olmayı çok bekledim hala hazır mıyım bilmiyorum.Ama onurlandırmam gereken ufak bi kahraman , yüreği kocaman bi adam var.Kısacası içimi kemirmesi biraz olsun hafiflesin diye yapmalıyım dedim ve başladım.

11070308_10206705026974052_1169885609_o

Size bu yazıyı okuduğunuz zaman yapmaMAnız gereken  bi kaç şeyi yazmakla başlayayım önce;

-Engelli bireylerle ilgili ilk bulduğunuz sosyal medya paylaşımının ‘’paylaş’’ butonuna basıp içinizi rahatlatmayın.

-Üzülmeyin,acımayın.

Sadece gördüğünüzde gülümseyin istiyorum sizden.Merak eden ufak çocuğunuzu çekeleyerek kaçırmayın diye yazıyorum…

Engelli olmak eksik olmak değildir.

Engelli olmak madur olmak değildir.

Engeliniz ne olursa olsun , yakınınızdaki engelli bireyin engeli ne olursa olsun yapabileceği mutlaka bişiler  vardır.Yapamadığı için üzüldüğü şeyleri boşverin.Ona neler yapabileceğini gösterin.

Size bu satırları dört ay önce Spli kardeşini hayattan mezun etmiş,cennete yollamış bir abla olarak yazıyorum.On yedi yaşındaki oğlunun acısını yaşayan anne ve babanın kızı olarak yazıyorum.

İnsanlar daha duyarlı olsun , vicdan rahatlatmak için iki kelam edip kenara çekilmesinler, artık birileri bir şeyler yapsın diye yazıyorum.

Kardeşimin,Berkayımın zorluklarla ve kocaman bi gülümsemeyle dolu bi hayatı oldu.Onun yaşadığı bu hayat bana ve aileme bir çok şey kattı.Serebral Palsi yüzünden Anneme bağımlı,yatağa bağımlı 17 sene geçirdi meleğim.Ama hiç bi zaman ne engelini kabul etti ne de eksik bişiler olduğunu.Kabul edip çabalasaydı  belki ilerleyebilirdi diye düşünüyorum bazen.

Televizyon izlerken çay bisküvi keyfi yapmayı da bildi komşu ablalarıyla küfürleşmeyi de bildi.Takip ettiği dizileri izlerken arkadaş çağırdı mesela.Yeri geldi abilik yaptı giydiklerime karıştı.

Sandalyesine binip alışveriş yaptı kendine(tabi bizim yardımımızla)…Tşörtleri beğenmediği için mağaza çalışanına kızdı içten içe ve aynı mağazayı bir şeyler buluruz umuduyla defalarca dolaştırdı bize.

Kıyafetlerimi kombinledi mesela.Uyuyakalmamam için ‘’Ablaaaaa’’ diye bağırdı.Annem kahvaltı hazırladığında aç kalmamam için öbür odadan beni çağırdı.Tüm nefesini  kullanarak gerekirse.Onunla kahvaltı yapmam için…Whatsapp dan içtiği kahvelerin resmini yolladı uzakta okuyorum diye.Bir şekilde paylaştık yani her anı olmasa da hayatımızın kocamaaaaan bi bölümünü.

Şimdilerde kalabalıklar içinde kocaman bi yalnızlık aslında benim ki.Uzakta da olsak, birlikte koşup oynayamasak da orda bi yerde sarılabileceğim ve bunca zorluk içinde o kadar içten gülen bi adamın olduğunu bilmek gerçekten kocaman bi destekti bana.Boyundan boyumdan büyüktü desteği.

Kötü bir şeyler yapacak olsam vicdanımdan önce o gelirdi aklıma.Sonuçları sadece beni mi etkileyecek yoksa zincir halkası gibi bağlı olduğum kardeşime de dokunacak mı?!

Yıllarca bunları düşünerek deli cesaretine sahip oldum.Kendim için iyi bi yerlere gelmesem de olurdu ama büyüyünce O’nun için bir şeyler yapmam lazımdı ve bunun için de para lazımdı.Prestij lazımdı.Üniversiteyi birazda onun gazıyla kazandım deyim yerindeyse.Zorlu bi sene sonunda o adam için o adamdan ayrılıp geldim buralara.Şimdi kendim için bir şeyler yapmaya güç topluyorum.

Onun engeli bana hayatta hem şımarıp hem ciddi durabilmeyi hem zayıf olup güçlü gözükmeyi öğretti.Kilolarımı dert ettiğimde aklıma o gelirdi kendimden utanırdım.Sonra bana kocaman gülümserdi müzik dinlerdik Tarkan şarkılarına dilimiz döndüğünce eşlik ederdik.

Yoğun bakım sürecinde hemşirelerin anneme söylediği şeyler o kadar dokundu ki…

Çocuk sırf engelli diye kapıda beklemeyen,ölürse bizi arayın ne yaparsanız yapın diyen ‘’aileler’’ varmış.Duyunca yüreğim acıdı.

Engelli olduğu için esirgemeye bırakılan çocukları da duyduk,kardeşimin eğitim merkezine gelen bi anneyi de; o anne çocuğu olmadığı için esirgemeden BİLEREK İSTEYEREK engelli çocuk almış.Diğerleri iyi kötü yaşar ama bunun yardıma ihtiyacı var diye…Dünya bu insanlar için dönüyor ben size söyleyeyim.

Size engellilere sahip çıkın naraları atmayacağım,Farkında olun demekten başka yapabileceğim hiçbir şey yok.                Yolda gördüğünüzde gülümseyebilirsiniz mesela sıcacık içten.Çocuklarınıza engelli olmanın ne demek olduğunu, o adamın neden tekerlekli sandalyede olduğunu, o kadının neden değnek kullandığını ya da sınıf arkadaşının neden dünyayı ondan farklı gördüğünü anlatabilirsiniz mesela…Derneklere para vermeyin demiyorum onu da yapın ama asıl yatırımı beyinlerinize yapın.Engellerin aşılması için kafalarınızı değiştirin.

Çocuklarınıza sevgi tohumları ekin…Her an bi engelimiz olabileceğinin bilinciyle…Yapamadıklarımızın değil yapabildiklerimizin peşinde günler dilerim herkes için.

Cennete Selam Olsun…

Bir Yorum Yazın

Arşiv

Reklam Alanı