HESABIM
Üye Ol

Hiçbir şeyimiz yoktu ama çok şeyimiz vardı…

NURUN DÜNYASI ndunyasi@kesanpostasi.com   Biz çocukken hiçbir şeyimiz yoktu ama çok şeyimiz vardı.MUTLUYDUK… Biz İstanbul’daydık ama hiççç oralı olmadık!Arada bir kenar mahallenin en yeşil olan tepesine çıkar İstanbul’u oradan seyrederdik.Denizle gökyüzünün birleştiği mavilikleri ,yeşille mavinin dans edişini seyrederdik.Kız kulesini ise hiç görmedik, babalarımız söz verirlerdi getiririz diye onun hayalinle avunur mutlu olurduk. Biz çocukken öyle...

Yazar: Nur KURT - Yazının Tarihi: 17 Eylül 2013 - Okunma Sayısı:881 defa okundu.


NURUN DÜNYASI
ndunyasi@kesanpostasi.com

 

Biz çocukken hiçbir şeyimiz yoktu ama çok şeyimiz vardı.MUTLUYDUK…

Biz İstanbul’daydık ama hiççç oralı olmadık!Arada bir kenar mahallenin en yeşil olan tepesine çıkar İstanbul’u oradan seyrederdik.Denizle gökyüzünün birleştiği mavilikleri ,yeşille mavinin dans edişini seyrederdik.Kız kulesini ise hiç görmedik, babalarımız söz verirlerdi getiririz diye onun hayalinle avunur mutlu olurduk.

Biz çocukken öyle parklar yoktu,her çocukta top bile yoktu,topu olanda hava atardı, top’u var ya en çok onla arkadaş olmak isterdik.Ama çok mutluyduk bir gün bir komşunun bahçesinde başka bi günde başkasının bahçesinde oynardık.Öyle kaybolur, çalırlar, alırlar seni yoktu,koşa bildiğince özgür mutlu ve çocuktuk.

Komşunun bahçesindeki ağaçların arkasına saklanır saklambaç oynardık,göl kenarına gidip kurbağaları sayardık en uzak taşı göle kim atar diye yarış yapardık.Öyle bir sürü oyuncaklarımız olmadı bizim kızların ya yastıktan bebekleri yada bir tane bebeği vardı .Erkekler ise babaları ağaç dalından sapan yapar oynarlardı.

Televizyon ise yok gibi bir şeydi ama olan komşuda kimseden esirgemezdi davet eder hep beraber toplanıp televizyon seyretmeye giderdik.Komşu bağları akraba kardeşten daha önemliydi.Büyüklere saygı sonsuzdu,küçükler mahallede oynarken ne bu gürültü diye kimse bağırmazdı.Hasret vardı,özlem var dı herkes birbirinin değerini bilirdi kimsenin arkasından kimse konuşmazdı!

Biz çocukken çok mutluyduk öyle marka kıyafetler ayakkabılar yoktu.Bayram gelince kıyafet alınırdı,ihtiyacın olmadığı sürece alınmazdı.Ayakkabı ise yırtılmadan yenisi yerine konmazdı.Özgürdük yağmur çamur demez çocukluğun tadını çıkarırdık akşam eve gidince annemiz bu ne hal üstün başın demezdi çünkü çocuktuk.

Şimdilerde çocuklar yolda yürürken düşse bile suçlu oluyor üstü battı diye azar işitir oldular.Çocuk canının acıdığına mı yanmalı yoksa annesinin onu azarladığına mı? Şimdilerde çocuk olmakta zor işin açıkçası.

Bizde öyle kocaman marketler yoktu kredi kartı da yoktu herkes cebindeki para kadar alışveriş yapardı.senet sepet hiç yoktu söz senetti.Hiç paramız olmadığında ise mahalle bakkalından veresiye alış veriş yapardık ama hiç horlanmazdık.Öyle her köşe başında çöp bidonları yoktu, çöpte yoktu çünkü herkesin ekmeğe nimete saygısı sonsuzdu.

Buzdolabı varsa lüks aileden sayılırdı.Şimdilerde her köşede çöpler ekmek yığınıyla dolu her evde son model buzdolabı olmasına rağmen.Bizim çocukluğumuzda ekmek kuyrukları vardı halk fırınlarında,şimdi herkes bankalarda kredi kartı borcunu ödeme kuyruğunda.Biz çocukken hiç bi şey yoktu ama her şeyimiz vardı.Şimdi ise her şey var ama hiç birşey yok! Şimdiki zamana bakınca çocuklar mutsuz gençler uçmuş ana babayı tanımaz olmuş. 

Biz çocukken hiç büyümek istemezdik,kimse bize sen büyüdün artık demezdi sorumluluklar yüklenmezdi ,çünkü çocuktuk.Şimdi ise çocuklara 3 öğün yemek 5 öğün sen büyüdün artık deniliyor.Çocuklar çocukluğunu bile doyasıya özgürce yaşamıyor.Yaşam şartları zorlaştı deyip herkes o sözün arkasına sığınır oldu.Anne babalar iş güç derken sadece parayla eğitim verir oldular.

Sevgisiz büyüyen bir toplumun çocukları yetişiyor farkında olmadan.Çocuklar ilgisiz sevgisiz büyüyor,bunun tek sorumlusu da biz büyükleriz.Zaman değişti diyoruz bütün değerlerimizi kendimizde ve çocuklarımızda yitiriyoruz.Ciddi anlamda gelecek olan nesiller ne olacak diye düşünür olduk

.Çocuklar özgür değil temiz hava yok koşabilecekleri enerjilerini atabilecek yeşil alanlar artık yok denilecek kadar az.Herkes bir şeylerin peşinde koşuyor ama kim nereye koşuyor bilinmez.Herkes yorgun bitkin bir yerlere kaçmak,gitmek,uzaklaşmak istiyor bu yaşam tarzından.

Bir kaçış planlayıp duruyorlar.Öyle bize çocukken sordukları gibi de değil ıssız bir adaya gitsen yanına alacağın 3 şeyde istemiyorlar,kendileri ıssız sessiz yere gitsin yeter diyorlar.Kimse mutlu değil maddi manevi hiçbir şey anlam vermiyor. Bize ne oluyor bir kez daha düşünelim.Acaba biz nerede hata yada yanlış yapıyoruz.Biz çocukken hiçbir şeyimiz yoktu ama çok şeyimiz vardı mutluyduk.Şimdi ise her şey var ama hiçbir şeyimiz yok!!!

Bir Yorum Yazın

Arşiv

Reklam Alanı