HESABIM
Üye Ol

İNSANLIĞINIZI TERK EDERKEN BAŞKALARININ KATİLİ OLMAYIN!

        Nur KURT ndunyasi@kesanpostasi.com     Yılmaz Güney’in “Arkadaş” filminde bir hayat kadınına okuttuğu aşağıdaki şiirin sahibi bir çok kitlelere ses vermiş yitik bir şair:MUAMMER HACIOĞLU’na ait olduğunu biliyor muydunuz? “Uykusuz gecelerin getirdiği çocuklar Her zaman mavi değil bu gökyüzü… bu deniz… Buruşmuş çarşafların üzerinde bilmeden… Size acı bir dünya hazırlıyor anneniz....

Yazar: Nur KURT - Yazının Tarihi: 27 Nisan 2017 - Okunma Sayısı:823 defa okundu.

10247418_760929307308210_921896425522909737_n2-3-1-5  

      Nur KURT

ndunyasi@kesanpostasi.com

 

 

Yılmaz Güney’in “Arkadaş” filminde bir hayat kadınına okuttuğu aşağıdaki şiirin sahibi bir çok kitlelere ses vermiş yitik bir şair:MUAMMER HACIOĞLU’na ait olduğunu biliyor muydunuz? “Uykusuz gecelerin getirdiği çocuklar Her zaman mavi değil bu gökyüzü… bu deniz…

Buruşmuş çarşafların üzerinde bilmeden… Size acı bir dünya hazırlıyor anneniz. Kapanmış kapılardan geri dönüp / Hayatın rüzgârında savrulup durursunuz. İnsanın kuruş kuruş satıldığı devirde Doğ mayın ne olursunuz…”

Salı günü hemen hemen bütün ulusal gazetelerde bulunan haber;göbeği daha kesilmemiş bir bebeğin Bağcılar da bir kadın tarafından sokağın ortasına bırakılmasını yazıyordu. Haberi okurken duyguların ne kadar köreldiğini bir kez daha yüzümüze bu haber tokat gibi vurdu. Haberi okurken Yılmaz Güneyin Arkadaş fiminde ki o şiir aklıma düştü. Yitik şair Muammer Hacıoğlu yıllar öncesi günümüzde yaşanılanlara bu şiirle ayna olmuş,ama haberimiz yok! Şimdi sormak istiyorum sormaktan daha çok haykırmak! Çocukluğumuzda o bembeyaz temiz her birine bir sayfa ayırdığımız hatıra defterlerimize ne oldu? Hani o gazete ekinde çözdükçe içinde kaybolduğumuz bulmacalara ne oldu? Onca zorluklar yaşarken dar patikalı yollarda,uzattıkça uzanan yollarda kaybolurken…

Kendimize söz verdiğimiz;”büyüyünce insan olacam”diyen duygular nerede? Hata olsa da onu onaran, ne kadar haklı dava varsa bizler oradaydık. Hal ve gidişatımız iyiydi. Şimdi ne oldu bizlere bu kadar cani olduk. Bir karıncayı bile incitmekten korkar,ayağımızla ayakkabımızın arkasına basardık. İyiliği dostluğu unutturmayıp nimet gibi başımızın üstün de taşırdık. Kim yanlış yapsa;iti köpeği gözünden tanır, karşısında dimdik dururduk. Yapan bile kendinden utanırdı. Oysa ki bir çok yol kat etmiştik insan olma yolunda… Kimdir bu insanlık ateşini fitilleyen ? İnsan olma dersinde nefret dersleri boy gösteriyor! Her birimiz hayatın bir parçasıyız. Nasıl ki deniz susuz olmazsa, Bir hayata mani olmak da böyle! Toplum kan kaybediyor! Acilen nefret,öfkeden uzaklaşıp,huzur ve bütünlüğe ihtiyacımız var. İliklerimize kadar işleyen merhametimizi geri getirmeliyiz. Geri getiremezseniz hiç olmazsa, İnsanlığınızı terk ederken başkalarının katili olmayın!

Saygılarımla…

Yorum Kapalıdır.

Arşiv

Reklam Alanı